>> lipiec / sierpień 2004 Wiesława Szyper - "instalacja"

Absolwentka Wydziału Ogrodniczego SGGW w Warszawie z uprawnieniami artysty plastyka uprawia sztukę komponowania przestrzeni. Z suchych roślin tworzy pejzaże - barwne, nastrojowe, pejzaże traw, liści, korzeni i badyli...

>> wrzesień 2004 Alfred Wysocki - malarstwo

Urodzony w roku 1950 w Warszawie. Studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom uzyskał w roku 1974. Brał udział w kilkudziesięciu wystawach w Polsce, Danii, Francji, Holandii, Kanadzie, na Litwie, w Niemczech, Szwecji.

>> g r u d z i e ń-2004 Jacek Merc "Podróże w czasie"

W Galerii Prawdziwej Sztuki im. Andrzeja Legusa dobiegła końca wystawa malarstwa Jacka Merca. Artysta wystawił kilkanaście płócien powstałych w okresie ostatnich dwóch lat.

Są to, można tak określić, sceny rodzajowe. Malowane czystymi, bez stosowania żadnego waloru, barwami określają ściśle filozofię artysty. Powtórzenia, jakby ślady pozostawione przez przedstawione figury stwarzają wrażenie ruchu, ale ruchem nie są. To tylko pozory. Świat Merca jest statyczny. Nie zmieniamy się wraz z powiewem wiatru. Obracanie modelu wzdłuż osi czy przesuwanie go w kadrze nie stwarza ruchu, a tylko odwzorowuje sylwetkę. Czasem, jak w obrazie „Profesor”, jednocześnie oddala i przybliża malowaną postać. Czasem najważniejszy na obrazie ruch dzieje się później od jego powtórzeń.

Wielu wystawionym obrazom Jacek Merc nadał tytuły, które umieściły je w świecie kobiet: „Franczeska”, „zmęczyłam się” lub temat umieścił w tym świecie „kobiety, wino i śpiew”.

Obraz „że niby abstrakcja” jest jednym z najmniej abstrakcyjnych przedstawień tej wystawy. Zresztą, wszystkie umieszczone na wystawie obrazy nie są abstrakcyjne. Bliżej mu bowiem do przedstawień z obrazów Antoniego Fałata, niż klasyków abstrakcji, nawet polskiej. Malarstwo Jacka Merca ma bliżej do realizmu niżby na pierwszy rzut oka wydać się mogło.

Artysta zdaje się w obrazach pytać o sens ruchu? O to czy ruch i życie wraz z nim zmienia się? Czy pamięć po przedmiocie lub osobie tkwiącą przed chwilą w innym miejscu jest ruchem czy tylko mirażem – zwodniczym błyskiem, chwilą rozświetlenia naszej pamięci? A może ruch jest tylko pozorny? Najbardziej widać to w obrazie „marynara”. Bo ta tytułowa „marynara” może przecież być też ptakiem zmieniającym swój kolor w locie do słońca.

Bogusław Marek Borawski